Annesine hamağı kaptıran ozan aylak aylak dolaşarak sahile indi. Bir gece önce kendisini bulan kampçılara bir uğrayıp teşekkür etmeye niyetliydi. Gençlerin bulunduğu yere gidince onların heyecanlı heyecanlı bir şeyler konuştuklarını ve bir yere baktıklarını gördü. yaklaşınca yerde kumlardan dışarı çıkmış bir kol gördü. Gençler dehşetle kola bakıyor, ne yapacaklarını tartışıyorlardı. Ozan korku ve panikle donup kalmıştı. Onu farketmeyen gençler kendi aralarında konuşuyorlardı:
-Hey Elif burda dün senin ozan yatmıyor muydu?
-Evet noolmuş?
-Kızım sakın birini öldürüp gömüp te üzerinde sızmış olmasın?
-Yok canım olur mu öyle şey?
-Neden olmasın kızım. Sevgilisini kıskanmış öldürmüştür.
Ozan donup kalmıştı. Dün geceyi hiç hatırlamıyordu ki. Acaba? Yok canım. Sarhoş kafayla Ferit’le Kadriye’ye benzeyen birilerini sarmaş dolaş görüp... Hayır hayır. Ama hiç bir şey hatırlamıyordu.
Usulca geri döndü. Eve doğru yürümeye başladı. Ama eve gidip ne yapacaktı? O bir katildi. Kaçmalıydı. Geçen yıllarda oynayan dizideki Riçırd Kimbıl gibi ömrü kaçmakla mı geçecekti? Teslim olsa, yaşı küçük diye ceza indirimi alır mıydı ki? Yine de ıslahevinde yatmak, filimlerdeki gibi oranın eziyetine katlanmak zorunda olmak onu dehşete düşürüyordu.
Sahildeki gençler ise kola biraz daha yaklaştılar. Bir tanesi polis çağırmayı önerdi. Ama içlerinde en muzipleri olan Tolga polis fikrine sıcak bakmıyordu:
-Oğlum şimdi soruşturmadır, ifadedir canımız sıkılır, günümüz heba olur. Boşverin.
Bay sağduyu Metin polis fikrinde ısrarlıydı. Diğerleri de ona katılınca birisinin gidip bakkaldan telefon etmesine karar verdiler. (nıhahaha 89 da cep telefonu yoktu çocukların yaa)
- Polise ne gerek var, ben şimdi katili bulurum diyen Tolga kola yaklaştı ve tuttuğu gibi çekti. Kol elinde kalmıştı. Hepsi çığlık atmaya başlamışken Tolga kahkahalarla gülüyordu. Elindeki aslına çok benzeyen bir şaka oyuncağıydı.
...BİRGÜL YÜKSEL YILMAZ - 7 ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder