SİYAH
Yüreği metal kokan bir boş kovandı. İçine beni doldurdu. Bilmediği bir şey vardı; ben bu kovana ancak barut olabilirdim. Uzun zamandır ustaca kaçtığım zincirleri, prangaları göstermeden boynuma, bileklerime dolamış simsiyah, bomboş yüreğine hapsetmişti.
Nereden bilsin bu odacığa sığmayacak yapıda olduğumu. Barut işte boş kovana konur mu? Hele bir de aşk ile ateşlenince fitili. Hem ben hem de o infilak ettik tabii. Yıllardır böyle yüreksiz yaşamışken kalpten gitti. Kuru sıkı saçmalar gibi patladım tam yüreğinin orta yerinde. Otopsiye gelen doktor tek tek çıkarıp baktı organlarına. Hepsi sapasağlam yerindeydi. Dalak, böbrekler, karaciğer, akciğerler, barsaklar. Düşündü uzun uzun, bulamadı noksanını, yarasını. ‘’Bir şey eksik’’ diyordu ‘’sanki bir şey kayıp.’’ Tek tek özenle yerleştirdi eski yerlerine tüm organlarını. Güzelce dikti kapattı cildini de…
Hala bilmiyordu otopsi raporuna ne yazacağını. Dalgın dalgın düşündü neden sonra aklına kalp geldi. ‘’Buldum!’’ dedi ‘’kalbi yok.’’ Tüm boşluklara bakmış, her organı tek tek incelemişti ama kalpten eser yoktu bunun farkına bile varmamıştı. Fark ettiği sadece bir şeyin eksik olduğuydu. Kafasını takmasa bulamayacaktı da sebebi. Kalbi olmayan birine ilk kez rastlamıştı. Kalpten gitti yazsa kalbe ne olduğunu da yazması gerekirdi. Kalbi yok dese bunca sene nasıl yaşadığını nasıl izah edecekti? Kafası karışık düşündü kaldı morgda, ne olmuş olabilirdi?
Sevgi’yle
29.08.2016
11.23
Asm masamda
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder