Kızın adı Elifti.Elif şarkılar mirildanarak sahilde çıplak ayaklarıyla kumların üzerinde yürürken birden yerde yarı baygın yatan Ozan i gördü.Gözleeine inanamadi.Hayal mi görüyorum diye gözlerini sıkıca kapatıp açtı. Evet oydu.Okulda bir kerecik görebilmek için teneffuslerde sınıfının önünden defalarca geçtiği, karşılaştığı zaman donakalip bir merhaba bile diyemedigi,uğruna şiirler yazdığı Ozan.Ozan diye seslenmek istedi ama yine kelimeler boğazında düğümlendi. Yandaki boş şarap sisesini görünce gerisini geri koşarak kamp alanindakilere seslenmeye başladı.Yardim edin burda baygın birisi var galiba sarhoş.Kamp alanından birkaç genç hemen koşup geldiler.Ozanin durumunu kontrol ettiler.Nefes aldığını görünce dürterek uyandırmaya çalıştılar. Adı Ozan diye cılız sesli ve belli belirsiz bir cümle çıktı Elif in ağzından.Kensisi de şaşırdı dudaklarından kendinden habeesizce dökülen kelimelere.Ozan gözlerini yavaş yavaş aralayinca etrafında meraklı ve endişeli gözlerle kendisine bakan hiç tanımadığı insanları gördü. Nerede olduğunun ayirdim varamadi önce.Biraz daha gözlerini açmak için kendini zorlayinca şarap şişesi gözüne ilisti.O zaman hatırlamak başladı olanları.İste yine içinde o sızı.Yumruk gibi yüreğine çöken o tarif edilemez acı...
...NİLÜFER AY KURT - 4...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder