Ozan hızla sahile yürürken arkasından kızların kahkahalarının arasında Kadriye ve Ferit laflarını duydu. Bacakları felç olmuştu sanki olduğu yere çakıldı bir an. Kulak kesildi baştan ayağa. Evet, doğru duymuştu. Ferit ve Kadriye bütün kış… Gerisini dinleyemedi, yüreği yırtıldı sanki.
Neredeyse koşarak uzaklaştı kızların yanından. Ağladığını görmelerini istemiyordu. Bütün gün kendi başına dolaştı sokaklarda. Adımları onu fark etmeden kasabanın dışına taşımıştı. Öğle sıcağı yerini akşam serinliğine bırakırken kendini toparladı. Asfalt neredeyse erimişti ayaklarının altında. Yılgın, yorgun gerisin geri kendini sürükledi. Açlıktan, susuzluktan dili damağına yapışmış, gözyaşları yanaklarında kurumuştu. Bu kadar yolu nasıl geldiğini anımsamıyordu bile. Geri dönerken yolda rastladığı tanıdık büfeden bir şişe şarap aldı babam istedi diyerek yanına da biraz fındık, fıstık. Sahil yoluna vurdu kendini. Kimse kalmamıştır artık diye düşünüyordu, yalnız kalmaya ihtiyacı vardı.
Sahile varınca hiç tanımadığı kampçıların gelip çadır kurduğunu gördü. Sahilin bir ucu ormanlıktı, kampçılar oradaydı. Çamların altına kurmuşlardı çadırlarını. Kızlı erkekli grup ateş yakmış, gitar çalıp şarkılar söylüyorlardı. Sahilin diğer ucu yalçın kayalıkla sonlanıyordu. O da sahilin öbür ucuna gitti, bir kayanın dibine oturdu. Bu kıskançlık ne berbat bir duyguydu böyle. İçi eziliyordu. Hayatında ilk kez o gece şarap içti tek başına, ilk kez sarhoş oldu. Böğüre böğüre ağladı, kustu, en sonunda da plajda sızıp kaldı. Şarkı söyleyen grup şimdi sessizleşmişti. İçlerinden bir kız gülümseyerek ayağa kalktı
‘’Çok güzel mehtap var ben biraz yürüyüp geleceğim deniz kenarında sonra da denize gireriz belki ‘’
...SEVGİ ERZİ - 3...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder