Az değil 6 yıldır Aile Hekimleriydi, artık neredeyse ailedendi. Sıkıntılarını biliyor ve üzülüyordu. İyi adamdı Hasan amca. Efendiydi, saygılı ve anlayışlı.. Evin kadını –adamı. Bulaşıkçısı, temizlikçisi, aşcısı her şeyi...Bir de taktir edilse, bir güler yüz görse, ne gezer. Ancak söylenir, tafra yapardı ; huysuz Resmiye teyze.
Kadını sağlıklı hali ile görmemişti ama tahmin edebiliyordu. Bu tip insanları tanırdı. 23 yıllık hekimdi eh biraz tanısındı. İlk gördüğünde eklem şikayetleri sebebiyle evin içinde yardımla yürüyebilen, kontrolsüz bir diyabet hastasıydı. Zamanla yatağa bağımlı hale geldi. Ve kaprisler huysuzluklar arttı. Aynı apartmanda kapı karşı komşusu el değildi; oğlu ve gelini oturuyordu orada. Keşke el olsaydı, arada kapısını açıp hal hatır sorarlardı belki. O insanlara da hak veriyordu. Kim bilir neler yapmış, neler söylemişti. Eve gelen bakıcılar da durmuyor , daha ay dolmadan kaçıp gidiyordu. Buradaki denklemde tek çözümsüz Resmiye teyzeydi ona göre.
Hasan amca 2-3 haftada bir gelir, ikisinin de biten ilaçlarını yazdırır, biraz dertleşip giderdi. Aile Hekimi onu nasıl seviyorsa, Hasan amcanın da kendini öyle sevdiğini hissederdi. Tamam kızım, sen bilirsin kızım, ne yapalım kızım… iki lafından biri kızımdı. Olmayan kızı yerine koymuştu belki de , kim bilir?
Doktorların bazı hastaları özeldir. Onlar için ayrı sevinir ayrı üzülürler. Empati sempatiye döner ister istemez. İşte o özel insanlardandı Hasan amca.
Genel durumlarına bakınca Resmiye teyzenin yaşam beklentisi daha kısaydı. Resmiye teyze öldükten sonra biraz nefes alabilse , sağlıklı birkaç yılı olsa da hem ruhen hem de bedenen dinlense diye umut ederdi Hasan amca için.
O pazartesi yine gelmiş, ilacını yazdırmış, belediyenin temizlik için gönderdiği hanımların uzun süredir gelmediğini, zaten son bakıcının da kaçıp gittiğini söylemişti. Doktor belediyede çalışan meslektaşı ile iletişime geçmiş, Hasan amcaya ‘’sıkılma sen, bir iletişim sıkıntısı olmuş, doktor bey konuşacak’’ demişti. Sonra gitti Hasan amca.
Son kezmiş görüşmeleri. Salı günü sessiz sedasız , yormadan , üzmeden ayrılıvermiş bu dünyadan.
Doktor duyunca çok üzüldü."Olmadı be Hasan Aamca" dedi. "Sen kalacaktın, azıcık rahat edecektin, olmadı".
Aradan biraz zaman geçti, komşuları olan bir hasta geldiğinde Resmiye teyze nasıl, kim bakıyor diye sordu. Öldü dedi kadın. "Yok Hasan amcayı sormadım teyzeye kim bakıyor" kırkı çıkmadan o da gitti ardından dedi.
Ah be Hasan amca bu hiç olmadı, orada da rahat yok sana . Bari orada kafanı dinleseydin. Bu dünyada görmediğin huzuru orada yaşasaydın diye düşündü doktor saçma olduğunu bile bile. Özleyecekti Hasan amcayı, kalbinde; kaybettiği, sevdiği ve unutmayacağı hastalarının arasına yerleştirdi onu da. Nur içinde yatsın inşallah diye sessizce dua etti.
Yazan: Tülay ÇONKIR GÜLER
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder