DALDABİR ELMASI - SEVGİ ERZİ

Artık daldabir elmasıydım. Ol demişti olmuştum. Kıpkırmızı, mis kokulu. Ne zamandır bu haldeyim bilmiyorum. Uzaktan sesler geliyordu.

-Yasak o…

-Sadece bakacağız merak etmeyin.

-Geri dönelim, buraya kadar bile gelmemeliydik.

-Bu kadar geldik bari gelmişken bir görelim.

- Bakın sadece, sonra hemen geri dönersiniz.

-Aman tanrım bu o mu?

Havva tuttuğu nefesini bu çığlıkla bıraktı;

-Çok güzelmiş!

-Geri dönelim Havva, çok fazla ilerledik!

-Devam edin neredeyse geldik…

Sesler gittikçe yaklaştı. Zümrüt rengi yapraklar hışırdadı. Birden rengârenk kuşlar kanat çırparak havalandı. Attığı her adımda Havva’nın ayakları  altında yol beliriyordu. Daha önce hiç basılmamış bir yol. Adem Havva’nın arkasında daha önce hiç görmediği güzelliklerle afallamış, tedirgin adımlarla geliyordu. Yılan hemen arkalarındaydı. Elmanın varlığından ilk o haberdardı. Adem ve Havva’ya bir kere anlatması yetmişti. Merak içlerinde yeşermişti. Şimdi korku ve heyecanla bakıyorlardı etrafa. Kıpkırmızı daldabir elmasıydım ben, bir anda mis gibi bir koku yayıldı bedenimden. İçimden gelen bir ışıkla parlamaya başladım. Kokum ve rengim Havva’nın aklını başından aldı;

-Ne kadar güzel. Ne kadar pürüzsüz. Ne kadar parlak!

Havva’nın titreyen parmakları üzerimdeydi. Yavaş yavaş parmak uçlarıyla dokunuyordu bana. Aldığı hazla tüm bedeni titredi. Kokumu içine çekiyordu bir taraftan. Gözlerini yummuş derin derin nefesler alıp veriyordu. Avuçlarındaydım artık.

-Havva geri dönelim, buraya geldiğimiz anlaşılacak yoksa…

-Tamam ama sen de bir dokun bak ne kadar güzel, kokusunu içine çek. Buraya kadar geldin merak etmiyor musun?

Adem istemeyerek yaklaştı; Havva, Adem’in elini tutup parmak uçlarını elmaya hafifçe dokundurdu. Adem bana dokunduğu anda sarsıldı. Bu neydi? Bedenine yayılan bu hissi daha önce hiç tatmamıştı. O anda kokumu da aldı. Elleri benim üzerimdeydi. Sessiz, soluksuz bekliyordum. Ne olacaktı? Tüm ümidim tam da bu noktada geri dönmelerindeydi. Kıpkırmızı bir alevle yanan rengimi görmüşler, bana dokunup  pürüzsüz dokumu duyumsamışlardı, kokum hala içlerine doluyordu ve ben konuşamıyordum. Ne biçim bir cezaydı bu? Sessiz bir sabırla bekliyordum başıma gelecekleri. Tam artık geri dönecekler nihayet diye düşündüğüm anda Havva beni dalımdan kopardı dudaklarına götürdü, minik bir ısırık aldı. Neden yaptı bunu anlayamadım, şoktaydım. Cezam daldabir elması olmak ve ilelebet yalnız kalmaktı sanmıştım. Oysa parçalanıyordum. Beden sıvım Havva’nın dudaklarından, diline yayıldı. Havva aldığı bu tatla şaşaladı. Bu neydi? Yavaş yavaş çiğnedi beni, yuttu. Artık bir parçam Havva’nın içindeydi. Paramparça oluyordum ve bir taraftan da Havva’nın bedenine nüfuz ediyor onunla bütünleşiyordum. Neye uğradığımı anlayamamıştım. Eskisi gibi olabilecek miydim?

-Ne yaptın Havva?

Adem şoktaydı. Bastıkları yer sarsılmaya başlamıştı.

-Çabuk sen de yap benim yaptığımı!

Adem bir an tereddüt etti, bakışları Havva ve Yılan Arasında gidip geldi. Karar vermesi zor olmadı. Havva’nın yolu tam şu anda onlardan ayrılmıştı bunu görebiliyordu. Ya Havva’nın yoluna girecek ya da Yılan’la geriye dönecekti. Geleceği gözlerinin önündeydi. Seçmek ne zor şeydi ve ne kolay! Eğildi Havva’nın ellerindeki elmadan kocaman bir lokma kopardı. Bedeni aldığı tadın hazzıyla titrerken etrafları parçalanmaya başladı. Artık hiç bir şey eskisi gibi olamayacaktı. Yok olandan düşüyorduk boşluğa. Yere hep beraber çarptık. Her birimiz bir yana dağıldık. Artık ne görebiliyordum ne duyabiliyordum ne de konuşabiliyordum. Bir parçam Havva’da bir parçam Adem’de idi…Bedenimin büyük kısmı ise çarpmanın şiddetiyle her yöne dağılmıştı. Artık tek amacım parçalarımı bulmak ve kendimi bir araya getirmekti. Bunu nasıl yapacaktım?

Sevgi’yle Sevgi Erzi 22.01.2016  ASM 09.10

Yazan: Sevgi ERZİ