LONTANO - JEAN-CHRISTOPHE GRANGE

Jean – Christophe Grange’ın merakla beklenen yeni kitabı “Lontano” geçtiğimiz hafta yayınlandı. Dün gece bitirdiğim romanla ilgili kısa bir tanıtım yazısı hazırladım.. İçinde spoiler (sürpriz bozan) yoktur gönül rahatlığıyla okuyabilirsiniz..

Baştan söyleyeyim - ilk kez denediği bir şey bu Grange’ın - kitabın devamı var. Devam kitabı “Congo Requiem” Fransa’da yayınlanmış bizde de birkaç ay sonra çıkabilir. Arzu edenler bekleyip iki kitabı peş peşe okuyabilirler ama bu kitap tek olarak da okunabiliyor zira konu devam ediyor olsa da başka bir mecraya yöneliyor. Kitap nihayete eriyor bir şekilde.

656 sayfa. Gözünüze sayfa sayısına göre ince gelebilir. Kullanılan kağıdın kalitesinden kaynaklanıyor. Yine bilindik Grange tarzı: Ortalama 4 – 5 sayfadan oluşan bölümler. Her bölüm merak uyandırıcı şekilde sona eriyor ve arkasından genellikle başka bir konuya geçtiği için içinizdeki merak duygusu hiç azalmadan akıp gidiyor. Diyaloglar yine akıcı. Konu yine enteresan, sıra dışı .. Bir seri katil var. Ve onun peşinde polisler. Çözümü tahmin etmek kolay değil. Şaşırtıyor sizi.

Kitapta altı çizilecek cümle yok yazarın yaptığı alıntıları saymazsak. Grange edebiyat parçalayamıyor ya da bilerek parçalamıyor zira kaliteli yazdığı belli. İstese yapar aslında. Bir kaç kötü kitap yazmıştı meraklıları bilir “Kaiken” gibi örneğin.. Bir de çok beğenilen unutulamayan ilk kitapları “Kızıl Nehirler” , “Leyleklerin uçuşu” vardır. Lontano’yu ise ortalara koyabiliriz.

Kitabın bazı yerleri neredeyse +18’lik. Cinsellik ve şiddet dozu yüksek. Grange okumaya başlamak için iyi bir seçenek değil. Daha önce hiç bu yazarı okumamış olanlara yukarıdaki ilk kitaplarını öneririm. Kitapta çok enteresan alıntılar ve ek bilgiler var. Üzerinde çok çalışıldığı, emek harcandığı belli. Kurgu hatası bulmak zor. Yazılan her ayrıntı bir şekilde temellendiriliyor.

Lontano fazla yerel bir roman. Fransız okuyucular için elbet sorun yok ama bizim aşina olmadığımız yerleşik kültüre dair çok ayrıntı var. Bu nedenle çevirmen Tankut Gökçe sürekli dipnot eklemiş. Hiç bir Grange kitabında bu kadar dipnot hatırlamıyorum. Çevirinin çok iyi olduğunu da belirteyim bu arada ama bu dipnotlar akış hızını olumsuz etkiliyor bazı yerlerde.

Grange şu anda Dan Brown ile birlikte polisiye türünün en iyi yazarları arasında. İkisinin yeni kitabı da heyecanla beklenir. Edebiyatta polisiye türüne fazla değer biçilmez, çerezlik, tatilde okumalık vb. yakıştırmalar yapılır. Belki büyük kısmı böyledir de ama çok kaliteli yazarlar da vardır bu ikisi gibi örneğin.. Heyecan dolu bir okuma keyfi sunması yanında her iki yazarın kitapları da hayata ve insana dair çok şey öğretir. İçlerinde tarih, din, felsefe, sosyoloji, psikoloji vb. pek çok konuyu harmanlanmış olarak bulabilirsiniz. Boş kitap değillerdir.

Sonuç olarak.. Lontano’yu beğendim. Grange tutkunları zaten okuyacaktır. Kararsızlar için okuduğunuza değecek diyebilirim.

Altı çizilecek cümle yok demiştim ama yaptığı konuyla ilintili hoş alıntılar var onlardan biri ile bitireyim. ABD Başkanı Nixon’un sözüymüş:

“Aşk puro gibidir. Söndü mü tekrar yakılabilir. Ama hiçbir zaman aynı tat alınmaz.”

Keyifli okumalar

Yazan: Fatih Şua TAPAR

AVA GİDEN - SEVGİ ERZİ

Artun Ketun altın varaklı kapının pirinç tokmağını çalmak için hamle ettiği sırada kapı açılıverdi. Yeni manikür yapılmış özenle kremlenmiş eli bir an havada kaldı. Kolundaki antika Cartier'e alışkanlıkla baktı tam saatinde gelmişti. Evdeki yeni yetme hizmetçi kız onun gelişini bekliyordu. Hanımı kapı çalmasından hiç hazzetmediğinden işi kapı çalmadan açmaktı. Misafir, uzun holden yüksek tavanlı salona su yılanı gibi sessizce süzülüverdi. Gül ağacı bahünün kenar oymalarına parmak uçlarıyla dokunarak yürüdü. İçi hazla titredi, ahşabın tuşesi kadın teni gibi ılık ve pürüzsüzdü. İki zarif ve çevik adım attı ve altın varaklı, aslan ayaklı berjerlerden Fransız konsola yakın olanı seçip oturdu.  Sonra kıstığı gözleriyle salonu dikkatlice taramaya başladı. Masif ceviz ağacından ve altın varak patineli salon takımının goblen kadife döşemesi hala ilk günkü  gibi yeni, renkleri canlıydı... Yine masif ceviz ağacı cilalı masanın kısrak bacağı gibi düzgün lükens ayaklarını okşarcasına süzdü.

Ev sahibi nazlı bir kelebek gibi süzülerek salondan içeri girdi. İpek mendiliyle bir taraftan gözyaşlarını siler gibi yaparken göz makyajını da bozmamaya gayret ediyordu. Ondan 38 yaş büyük kocası bir gece evvel üzerinde debelenirken son nefesini vermişti. Evleneli üç ay olmuştu. Üç günde hallederim dediği adamın üç ay dayanması asabını bozmuştu. Bu sebepten artık beklemediği bir anda adam  ölüverince sinirleri iyice bozulduğundan bir kahkaha krizine yakalanmıştı. Eve gelen doktor bu krizi ancak yatıştırıcı iğnelerle durduktan sonra müteveffaya bakabilmiş, ölümü onaylamıştı.

Antikacı ev sahibini görünce zarif bir reveransla ayağa kalktı. Hanımefendi kirpiklerini kırpıştırarak göz pınarlarında titreşen yaşlarla mücadele etmeye çalışır gibi yaparken elini uzattı. İnce, soğuk ve hafif nemli eli antikacının alev alev avucuna temas edince içi  bir anda titredi. İkisi de biliyordu ki bu ilk el teması olsa da sonuncusu olmayacaktı. Antikacı bir anda oraya neden geldiğini, salondaki gümüşleri, ipek halıları, kristal avizeleri, hepsi ünlü ressamlara ait olan tabloları, çay takımlarını, tik ağacı yazı masasını, Çin porselenlerini unuttu. Elinde bir kuş gibi çırpınan küçük ve nemli ele tutundu tüm kalbiyle.

Hanımefendi gözlerini yerdeki ipek halıdan ayırmadan konuştu. Sesi kristal sular gibi aktı antikacının kulağında kalbine

-İyi ki geldiniz ben tek başına ne yapacağımı bilemiyordum.

Soğuk ve nemli el bulanık bir geleceğin hayaliyle ürkerek antikacının elinin içinde kıvrandı. Sanki daha da küçülerek tüm benliğiyle bu avuca sığınıyordu. Artun’un  oltaya takıldığı an tam olarak bu andı. Sonradan o an keşke gözlerime baksaydı o zaman görebilirdim gözlerindeki riyayı diye düşünecekti… Oysa hanımefendi de gözlerini ipek halının saçaklarına tam olarak aynı sebepten dikmişti. Gözlerindeki avcıyı tanımasın bu pis sırtlan diye…

Yazan: Sevgi Erzi